samen op reis, stanley ter Haar, blog foto
Blog

Op reis met Stanley junior

Ik ken een heleboel vaders die geen contact meer hebben met hun kind of kinderen. De reden kunnen verschillend zijn, echter komt het voor het kind op het zelfde neer. Opgroeien zonder je vader. Ik ben inmiddels zelf 13 jaar vader en kan niet anders zeggen dat ik trots ben. Ondanks dat mijn zoon niet bij mij is opgegroeid maar bijn moeders hebben wij wel een sterke band, maar in deze band heb in moeten investeren dit heb ik met liefde gedaan. ik kan me voorstellen dat niet elke vader weet hoe om te gaan met een gescheiden situatie. Maar dit kun je leren.
Wat is eigenlijk een goede vader.
Op de eerste plaats heb ik zelf helemaal geen vader gehad, dus dat is lastig oordelen. Er is een man die mij heeft gemaakt, een man die mij heeft geadopteerd een man die mij verzorgde. Maar geen van deze jhaa vaders speelde in mijn leven de rol als vader. Was ik de investering dan niet waard.
Nu ik zelf vader ben begrijp ik veel beter het probleem achter het kind wat opgroeid zonder vader. Het probleem zijn de ouders. De Vader, maar ook zeker de moeder. Ik ken vaders die hun kinderen de rug toe hebben gekeerd. Maar ik ken ook vaders die gevochten hebben als een beer, maar te maken hadden met een moeder die het belang van een vader in het leven van het kind niet willen inzien. Voor het kind komt het allemaal op het zelfde neer, opgroeien zonder vader. Dit geld ook voor mijn zoon, hij groeit ook op zonder vader, hoewel ik er altijd was, ben en altijd zou zijn. Ik kan ondanks de geschillen en verschillen prima met zijn moeder door de zelde deur, ik zie de kleine inmiddels groote met regelmaat. Ben betrokken bij school en draag bij waar ik kan en probeer zijn moeder niet in de weg te lopen. Maar hij woont niet bij mij in huis en mist een dus vader figuur. Die merk ik gewooon en doet soms best pijn, om dat ik er gewoon ben..
En een kind wat opgroeid zonder de steun van een van de ouders of dit nu de mama of papa is, ervaart een leegte in zijn of haar leven. Soms zelf met de onderliggende vraag, ben ik wel gewenst, belangrijk genoeg. Als mijn ouders niet meer op die manier van elkaar houden, hoe kunnen ze dan nog houden van mij. Terechte vragen van een kind die ik me zelf ook stelde toen ik voor de zelveelste keer ergens gedumpt werd. Wij als ouders zijn verantwoordelijk dat onze kinder in een gezin opgroeien met een papa en een mama. Helaas lukt dit niet altijd. Dit kan komen door mama of door papa of alle bij. Maakt voor een kind Geen verschillen, het groeit op met het gemis van een ouder.
Zelfs als ouders op een normale manier uit elkaar gaan, is dit de meest ingrijpende gebeurtenis in het leven van een kind. En papa en mama kunnen wel zeggen we houden heel erg veel van jou, alle bij. Ik geloofde als kind die flauwekul teminste niet en wist dat het misse boel was toen mijn adoptie ouders (ouders) zijnde we gaan scheiden, jaa maar ik niet zij ik.
Mij is het dus ook niet gelukt mijn zoon op te laten groeien met zijn moeder en vader in het zelfde huis en dit spijt me. Voor hem dan. Voor de helft licht deze verantwoordelijk bij mij als vader. Die andere helft bij iemand anders de moeder. Dit is het uitgangspunt. Altijd.
Er zijn extreme gevallen waar in geweld, misbruik, verslavingen etc een rol spelen in het gezinsleven. Het kan zijn dat de vader hier verantwoordelijk voor is maar ook zeker de moeder. Dit lijken we soms te vergeten. Natuurlijk is in de bovengenoemde situatie de zorg voor een kind onmogelijk, maar dan nog hebben 2 mensen er voor gekozen en/of handelingen verricht waardoor het kind er is. Besef dit. Ouders hebben er een handje van naar elkaar te wijzen of in een slachtoffer rol te gaan zitten.
Tot slot wil ik graag een stereo typ denken doorbreken en dat is de volgende. Het zouden de mannen zijn die met regelmaat zorgen voor het ongeluk binnen het gezin. Vreemdgaan, weglopen voor verantwoordelijkheden, geen intresse, stres of geweld. Maar niks is minder waar. Het zijn ouders die er een bende van maken en bij ouders horen ook de moeders. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen keuze kwa partner en samen ben je verantwoordelijk voor het kind. Word deze verantwoordelijk niet gedragen, falen de ouders gezamenlijk. Niet de één of de ander.
Stanley mijn zoon is nu 13 jaar, dit is een oude video van 1 van onze avonturen. En de reden waarom we een sterke band hebben.
Fijne dag papa’s en mama’s ❤💯
https://www.youtube.com/watch?v=fZQoBmG_4_E

What's your reaction?

Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.